Please update your Flash Player to view content.
 

Паёмбарони Худо (а), ки барои ба ҳаракат даровардани неруҳои инсонӣ ва сомон бахшидани он барои саодати фард ва ҷомеа барангехта шудаанд, муҳол аст, ки барномаи фасод ва табоҳ кардани фард ё ҷомеаро дунбол кунанд. Аз ин рӯ агар асари даъвати муддаии паёмбарӣ фосид кардану аз кор андохтани неруҳо ё ба фоҳишагӣ ва беҳудагӣ кашондани инсонҳо ё табоҳ кардани ҷомеа бошад худ далели қотеъ ба дурӯғгӯ будани ин муддаӣ аст.
Худои Мутаол дар ояти 157 сураи Аъроф мефармояд:
الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذي يَجِدُونَهُ مَکْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتي‏ کانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
Ҳамонҳо, ки аз фиристода (-и Худо), паёмбари «уммӣ» пайравӣ мекунанд. Паёмбаре, ки сифоташро дар Таврот ва Инҷиле, ки наздашон аст, меёбанд. Ӯ онҳоро ба маъруф дастур медиҳад ва аз мункар бозмедорад. Чизҳои покизаро барои онҳо ҳалол мешуморад ва нопокиҳоро ҳаром мекунад ва борҳои сангину занҷирҳоеро, ки бар онҳо буд, ( аз дӯш ва гарданашон) бармедорад. Пас касоне, ки ба ӯ имон оварданд ва ҳимоят ва ёрияш карданд ва аз нуре, ки бо ӯ нозил шуда пайравӣ намуданд, онон растгоронанд.

Назари худро ворид кунед

Коди амнияти
Тоза намудани акси амнияти